Als je in Nederland het huis verlaat sta je op straat, als je school verlaat sta je op straat, als je het sportveld verlaat sta je op straat. Vanaf je 5e wordt je door je ouders de straat op gebonjourd. Er is niets verhevens aan ‘op straat zijn’. Jeugd op straat is straatjeugd. Volgens de Dikke van Dale; straatjongens, jongen die veel langs de straat zwerft en daar slechte manieren en baldadigheid leert.
Of dat ooit onderzocht is mij niet bekend en in mijn 30 jaar ervaring heb ik daar nauwelijks onderbouwing voor gevonden. Laat ik het anders formuleren; op straat ontmoet je peers en ja in die nauwelijks gecontroleerde omgeving worden grenzen opgezocht en overschreden maar of deze fase tot mindere burgers leidt wil ik betwijfelen.
In een middenklasse wijk van het liefelijke Valkenswaard van de zestiger jaren schoten wij – een groep van 15 mannelijke tieners – lantaarnpalen stuk, stalen snoep bij de buurtwinkel, scholden afwijkende mensen uit, maakten een rotherrie enz. maar allen zijn uiteindelijk ‘goed’ terecht gekomen en dragen nu een belangrijke steen bij aan de samenleving.
Hebben wij op straat de vaardigheden geleerd om een volwaardige burger te worden ?
Cultuur zegt iets over beschaving. In dat licht kun je straatcultuur enkel als een geuzennaam zien. Je probeert er de werkelijkheid mee te verfraaien een reactie die ik vaak gezien heb van het establishment – daar behoren jongerenwerkers en ik bij – bij fenomenen die ondanks alle repressie niet te beheersen bleken. Gedogen gaat makkelijker met een mooi woord.
Op ’straat zijn’ is nauwelijks een pedagogisch probleem maar tast vooral de wereld aan van de Dikke Ik (Kunneman), de hedendaagse geisoleerde buurtbewoner.

You have 12 minutes to make changes | Edit comment | Delete

80 followers | See Dion’s activity »

Dat bleek in veel gevallen niet op te gaan, als het goed ging was er meestal sprake van een verandering van milieu, trouwen buiten de sociale klasse, carriere door talent – voetballers, musici -, adoptie, werk enzovoorts. Sociale mobiliteit dus, het verlaten van je sociale omgeving. Een helder concept om richting te geven aan het werk van welzijnsorganisaties. Ik heb het in 2002 voor het eerst opgenomen in de werkplannen van SJA. We hebben het verder ontwikkeld door middel van talentontwikkeling , peer education en stageprojecten als Track the Talent (waarin het bedrijfsleven jongeren uit de probleemwijken kennis laten maken met hun werk en uiteindelijk een betaalde stage leveren). Daarbij hanteerden we Amerikaanse concepten; uptown – downtown of coorperate Amsterdam – the neighbourhood. 

Tot op heden heb ik het nooit in andere werkplannen van welzijnsorganisaties gelezen en daarmee mist m.i. welzijnswerk een belangrijke focus. Gelukkig las ik in de VK van 7.5.2010 dat Heinz Schiller, directeur Doenja Utrecht, het nu oppakt met zijn publicatie ‘De kunst van het stijgen’. (te bestellen bij www.verdiwel.nl).

Warm aanbevolen.

Maar de schouwburg wil ze niet meer zien. Tijdens de soundcheck vroegen ze om alcoholische consumpties, die ze volgens afspraak niet kregen. Vervolgens waren ze grofgebekt tegen de medewerkers van de schouwburg. Niet slim maar met jarenlange ervaring in de podiumkunsten geen onbekend fenomeen. Menig cabaret-, rock- of sport fenomeen had een arrogante houding ten opzichte van medewerkers van de popzaal. Het hoorde er bij, ze boden tenslotte ook iets bijzonders.

Ook deze schouwburg maakt dit gegarandeerd wekelijks mee maar nu gaat het om Marokkaanse jongens, die sociaal van ver kwamen en een steuntje in de rug van de hoge kunsten kunnen gebruiken maar blijkbaar kunnen medewerkers uit de kunsten ook niet verder kijken kan ‘ k-Marokkanen’. Ze laten zich jammer genoeg ( en met hen een derde van de Nederlanders) leiden door hun ‘dikke ik’ (Kunneman) en niet door hun cultuur-educatieve opdracht.

Wanneer wordt nu eens werk gemaakt van de door de overheid gevraagde diversivisering van het aanbod en het publiek bij  de (hoge) kunsten ?